Beëdigd vertaler, een mooi beroep

Beëdigd vertaler, een mooi beroep

Beëdigd vertaler blijven, ja of nee?

Ik ben beëdigd. Ik sta ingeschreven bij het bureau Wbtv onder nummer 41, ik was een van de eerste inschrijvingen. Toen ik afstudeerde in 1998, was zo’n beëdiging meer een formaliteit: je stuurde je diploma en cijferlijst naar de rechtbank, kreeg een oproep voor de beëdiging, legde in de rechtbank de eed of belofte af, en voilá, je was beëdigd. Die regels zijn echter in de loop der jaren veranderd. Tegenwoordig wordt van beëdigde vertalers verwacht dat zij aan bijscholing doen, Permanente Educatie (PE) heet dat. In 2012 heb ik daarom de opleiding ‘Interculturele Communicatie’ afgerond, waarmee ik ruim voldoende heb voldaan aan de bijscholingseis. In 2014 is mijn beëdiging dan ook weer voor 4 jaar verlengd. Door deze en andere vereisten (je moet als vertaler ook laten zien dat je daadwerkelijk beëdigde vertalingen in alle talencombinaties hebt uitgevoerd) wordt een poging gedaan om de vakkundigheid van de beëdigde vertaler te waarborgen.

Door het aanscherpen van de eisen zijn veel vertalers hun beëdigde status kwijtgeraakt. Voor velen was het gewoon niet rendabel meer, de kosten van de bijscholing zijn hoog en het is tijdrovend, en erg veel werk krijg je er als vertaler niet voor terug. Toch heb ik ervoor gekozen om mijn beëdiging vast te houden.

Gewaardeerd werk

I love my job...
I love my job…

Ik vind het mooi werk, het maken van beëdigde vertalingen. Je hebt rechtstreeks contact met mensen die de documenten nodig hebben, je krijgt een kort kijkje in hun leven. Zo vertaalde ik niet zo lang geleden een huurovereenkomst voor Griekse studenten hier in Nederland. Dan raak je aan de praat met die mensen, en vertellen zij over hoe de situatie daar is, en hoe blij ze zijn dat ze hier in Nederland kunnen en mogen studeren en werken.

Een andere keer kwam er een in-en-in verdrietige mevrouw hier binnen, die de overlijdensakte van haar moeder vertaald moest hebben. Moeder was tijdens de vakantie in Venezuela overleden… mijn spoedvertaling droeg bij aan een snellere verwerking van alle bureaucratische rompslomp die je dan voor je kiezen krijgt als nabestaande.

Maar de mooiste vertaalopdracht was toch wel van een Nederlandse mevrouw die een nietigverklaring van haar huwelijk vertaald moest hebben van het Nederlands naar het Engels. Alle afspraken waren telefonisch gemaakt, want ze woonde in Portugal, maar zou de officiële documenten zelf komen brengen als ze in Nederland was, en dan zou ze de volgende dag de vertaling ook weer komen ophalen. Zo gezegd, zo gedaan, de akte werd afgeleverd, ik ging aan de slag en de volgende dag kwam ze de vertaling ophalen. We raakten in gesprek, en de vrouw, een van de meest bijzondere mensen die ik ooit heb ontmoet, vertelde me haar verhaal. Ze was op zeer jonge leeftijd getrouwd met een medestudent theologie. Na een jaar besloten ze dat dit niks voor hen was, en zijn ze ieder hun eigen weg gegaan. Ze ging naar Fatima, in Portugal, en werd daar novice in het klooster. En om nu echt te kunnen intreden als non, had ze dus een nietigverklaring nodig. Die nietigverklaring had ze gekregen van het bisdom, maar die moest nu in het Vaticaan worden bekrachtigd. Nou heb ik zelf niets met religie en geloof, maar ik vond het toch heel mooi dat ik mocht bijdragen aan de allergrootste wens van deze vrouw: intreden in een klooster.

Natuurlijk zijn niet alle vertalingen zo bijzonder, en raak ik niet altijd betrokken bij mensen, maar die enkele keer, dat éne bijzondere verhaal af en toe, dat maakt dat ik zo ontzettend dol ben op mijn werk. Het vertaalwerk is mooi, de beëdigde vertalingen zijn de krenten in de pap, de ‘icing on the cake’.