Mijn strijd tegen de verwelking (de man welke naar het bos ging…)

Mijn strijd tegen de verwelking (de man welke naar het bos ging…)

Ik ben tegen ‘Verwelking’. Nee, niet een bosje bloemen dat na een week helemaal dor en bruin in een vaasje staat. Denk nou niet dat ik dagelijks ten strijde trek tegen stervende flora.

Nee, ik ben tegen het overmatige gebruik van het woordje ‘welke’ als betrekkelijk voornaamwoord. Je kent het vast wel, bijvoorbeeld in Funda-advertenties: “De woonkamer, welke is voorzien van een plavuizen vloer”. Of in politieberichten: “de verdachte, welke tot enige straten verder werd achtervolgd”. Of in persberichten of andere communicatieboodschappen: “De manager welke werd gevraagd om zijn mening”.

IK VIND DAT ZO LELIJK! En ja, daarom schreeuw ik in hoofdletters. Want het moet maar eens afgelopen zijn. Het is grammaticaal niet fout, maar het is gewoon niet meer van nu, en ook de taaladviesdiensten vinden het eigenlijk niet meer kunnen. (Zie hier het advies van Onze Taal.) Vaak wordt dit soort taal gebruikt door mensen die verder ook een wat archaïsche schrijfwijze hebben, met woorden als ‘indien’, ‘gaarne’ en ‘middels’. (Voor een lijstje met te vermijden ouderwetse woorden verwijs ik naar dit artikel).

Dus zullen we afspreken dat de verwelking hier stopt? Dat we gewoon ‘die’ gaan gebruiken als betrekkelijk voornaamwoord? De woonkamer die is voorzien van een plavuizen vloer, de verdachte die werd achtervolgd, de manager die werd gevraagd om zijn mening…dat klinkt al meteen een stuk beter. Vind ik.

Nous1
Ik vind er wat van